Mermilerde Büyümek
22/8/2009 · Kategori: siir
Mermilerde Büyümek
Kimse duyamadı ayak seslerimi.
Sinsi derdiniz bilseydiniz.
Her gece yürüdüm sokak lambalarının gölgelerinde.
Sessiz ve sakindim karanlık odaların köşelerinde.
Sessizce ağladım, sakince sildim gözyaşlarımı.
Hıçkırıklar uzun süre önce gitti.
Alışıldık bir kabusun ortasından başlamak
Ve yine aynı kabusun tek kurbanı olmak
Üstelik kabusun yaratıcısını tanıyor olmak....
Mendil ıslanmadı bu gece.
Gözyaşları gitmiş;
Sessiz,sakin...
Sokaklarda saklandım.
Her gece başka bir gölge aradım bakmadığını bilerek insanların.
Bakmalarını istedim. Bakmanızı istedim.
Ben saklanırken, siz bulamayansınız.
Aslında o kadar bağlı ki arayan...
O kadar bağlı ki bana.
Birileri geliyor, saklanmalıyım.
Daha önce kaybettim.
Duymadı kimse,duymadınız.
Haykırdım ve bağırdım avaz avaz.
Kimse duymadı çünkü kimse dinlemiyordu.
Kaybedemem bu kez.
Kazanıp dinlemem gerek, bu oyunu bitirmem gerek...
cirakkalem
Kalıcı Bağlantı Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır